Epische voetballers- JOHN MOERINGS ‘EL ZAGOS, D’N BEITEL’


Zo eens in de zoveel tijd lees je hier eens een verhaal over een epische Haastrechtvoetballer; een lofzang over een speler uit vervlogen tijden. De helden die onze harten nog steeds sneller doen kloppen. VVH-iconen die ons nog steeds een glimlach op het gezicht doen toveren.

JOHN MOERINGS – EL ZAGOS, D’N BEITEL

Je kent ze wel. De rationele ondoorgrondelijke voetballers. De mannen die nooit huilen. Ze zijn wars van elke vorm van emotie. Het zijn de onmisbare pionnen binnen elke formatie. Ze kennen geen twijfel. Ze voelen nimmer angst. Ze tonen geen medeleven. En ze gaan klinisch en systematisch te werk. Zonder te morren. Alles voor de punten. Alles voor het collectief. De vaandeldrager van deze voetbalstroming? John Moerings.

 

Die messcherpe voornaam was voor mij al genoeg. John. Een naam die naadloos aansloot bij het voorkomen van deze gortdroge centrale verdediger. En hij voetbalde ook ernaar. Altijd in dienst van het elftal. De Haastrechtenaar deed wat er van hem werd gevraagd. De spits uitschakelen. Het balletje breed leggen. Bij hoekschoppen oorlog maken in de zestien. En altijd zonder tegen te sputteren.

Moerings was een voetballer zonder fratsen. En dat straalde-ie ook uit. Die gevoelloze schurkenkop in combinatie met de altijd aanwezige onverschillige blik. En niet te vergeten dat slungelachtige lichaam. De ranke voetballer had een bijna macabere uitstraling. Naast hem in de spelerstunnel staan voor aanvang van de wedstrijd? Liever niet.

John was een centrumverdediger zoals die ooit is bedoeld. Het vertrouwde slot op de deur van elke verdedigingslinie. Moerings ging zonder blikken of blozen voorop in de strijd. En hij pakte daarin alles mee wat er op zijn pad kwam. Een kopduel op rand zestien? Of die verraderlijke ziekenhuisbal door het centrum? Begin er maar niet aan. Alles was voor John.

Haastrecht weet de boomlange speler op waarde te schatten. In 1992 wordt de beste man weggekocht bij VV DONK. Het blijkt een gouden greep. De barbaarse wijze van voetballen komt hem op veel lof te staan. En het werpt weldra zijn sportieve vruchten af. In 2000 wordt het kampioenschap. De steunpilaar wordt daarmee onvoorwaardelijk in de harten gesloten van de trouwe supportersschare.

 

In 2005 komt er een einde aan een onvergetelijk avontuur in de Haastrechtselectie. Na zesentwintig intense jaren verlaat de koelbloedige centrumverdediger de selectie uit Haastrecht. Sportpark Wilgenoord. Het Haastrechtse embleem prijkend op het tenue. De donderspeeches van Henk Snoei. Het tomeloze geschreeuw van Ronald van der Schaft. Ze zijn voorgoed verleden tijd. Het wordt een afscheid in stijl. Zonder tranen.

Zonder sentimenteel geneuzel. Zonder “jullie waren de beste supporters ooit.”

Een man van steen? Neen. Absoluut niet. De clubliefde voor de geelzwarten stroomt de rest van zijn leven door zijn aderen. Oude liefde roest niet. Ook niet voor John. In 2017 volgt het onontkoombare: weer een kampioenschap in stijl.

Het gevoel van een kampioenschap met ‘zijn’ club laat hem niet koud. De verdediger is vervuld van trots en melancholie. En de ondoorgrondelijke clubliefde is springlevend. Rationaliteit maakt plaats voor sentiment. Wie had dat gedacht?

John Moerings. Tomeloze inzet.