Epische voetballers!


Zo eens in de zoveel tijd lees je hier eens een verhaal over een epische Haastrechtvoetballer;  een lofzang over een speler uit vervlogen tijden. De helden die onze harten nog steeds sneller doen kloppen.

VVH-iconen die ons nog steeds een glimlach op het gezicht doen toveren.

  1. STEFAN VAN DER KROON – EINDELIJK ERKENNING

Sommige spelers komen nooit in aanmerking voor de rubriek ‘Hoe is het nu met?’. Niemand vraagt zich simpelweg ooit af hoe het met hen is. Het zijn spelers aan wie nooit een Google-zoekopdracht wordt gewijd. Spelers die het recht om vergeten te worden niet nodig hebben. Stefan van der Kroon is zo’n speler. Onterecht natuurlijk.

Stefan van der Kroon. Menig voetballiefhebber zal zijn hersens moeten kraken om de voormalige Haastrecht 1-middenvelder voor de geest te halen. Zelfs de gemiddelde Hoenkoper kijkt je meewarig aan als je zijn naam laat vallen. Stefan wie? De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ook ik de verdedigende middenvelder compleet uit het oog was verloren.

Heel gek is dat niet. Eind jaren ‘90 waren er op zijn zachtst gezegd nogal veel prikkels in Hollywood aan de IJssel. The sky was the limit. Peter Overkamp lanceerde het ene megalomane project na het andere, stadion Wilgenoord werd uit de grond gestampt en de Haastrecht-selectie bulkte uit van de publiekstrekkers. Tussen glamourboys als Marco Bouwmeester, Manolito van de Want, Kevin Blom en Joost van der Vlist viel de boerenknul uit Hoenkoop gewoon niet zo op.

Natuurlijk had Haastrecht met Jeroen van Dijk, Gerbrand Straver en Ronald van der Schaft ook genoeg normale Haastrechtse jongens rondlopen, maar Stefan was met stip de normaalste van allemaal. Zijn immer intens droevige blik, het spleetje tussen de tanden. De middenvelder bracht zoveel normaalheid met zich mee – Mark Rutte zou er trots op zijn.

Het was precies deze eigenschap die Van der Kroon onmisbaar maakte bij de geelzwarten. Hij was een baken van rust te midden van het Haastrechtse tumult. Geen schokkende uitspraken, geen harde tackles, geen wervelende acties. Gewoon degelijk middenvelder spelen en er altijd bij zijn. Weer of geen weer, elke training kwam Stefan netjes op tijd het veld oplopen. Nooit een bacootje teveel op de dag van tevoren, nooit humeurig. De Hoenkoopse laatbloeier – hij werd pas op zijn 23e eerste-elftal-speler, na het afronden van een studie landbouwtechnologie in Vlist – was allang blij dat hij erkenning kreeg voor zijn hobby.

Hoe belangrijk Van der Kroon met zijn instelling ook was voor de Haastrechtenaren, zoveel degelijkheid heeft  voor iedereen gevolgen. Al tijdens zijn carrière had Stefan alles in zich om vergeten te worden. En dat is dan ook gebeurd. Het is hoog tijd om daar verandering in te brengen. Ook Stefan van der Kroon heeft het recht om herinnerd te worden.

Wie nu kijkt naar statistieken van de Hoenkoper ziet een loopbaan om trots op te zijn. Na VVH 1 verdedigde hij de kleuren van VVH 2, VVH 4 en VVH 5. Hij kwam tot meer dan 300 wedstrijden en misschien nog wel indrukwekkender: hij maakte 4 doelpunten. Daar kan de gemiddelde Haastrecht-speler anno 2017 alleen maar jaloers naar kijken.

Maar statistieken zijn uiteindelijk maar statistieken – zelfs een leraar wiskunde zal dat beamen. Voor de echte rehabilitatie van Stefan van der Kroon hebben we beeld nodig. YouTube biedt geen soelaas, maar gelukkig is er altijd nog het NOS-archief. Helaas is hierin ook niets te vinden. Een oud document ten tijde van VVH 4 rept gelukkig nog over een goal in het seizoen 2014/2015.

Na minuut tachtig is het moment daar. Conrad Dijkstra slingert een vrije trap de zestien in, terwijl Van der Kroon verdekt staat opgesteld op rand strafschopgebied. Hij lijkt het aanvalsgeweld aan zich voorbij te laten gaan, maar dat is slechts schijn. De tegenstander kopt de bal weg in zijn richting, waarna Stefan de bal in één keer op de pantoffel neemt. Een kanonskogel. De keeper is kansloos. 4-2. Haastrecht 4 wint.

Dát is de Stefan van der Kroon die we onszelf vanaf nu gaan herinneren!